Οταν ο ήλιος έγινε μπλε παστέλ

Εάν ενθυμούμαι ορθώς, σε κάποιο απ' αυτά τα βιβλία της Ζωρζ Σαρρή, τα οποία στοίχειωσαν την παιδική μου ηλικία, νομίζω στο "Όταν ο Ηλιος", λίγο πασόκικος ο τίτλος, αλλά τι να κάμεις, ήτο η εποχή τέτοια, δεκαετία του '80 και τα συναυτά, η ηρωίδα έλεγε ως άλλο γρινιάρικο στουμφάκι "μου τη δίνει το μπλε παστέλ", παρότι η ίδια φορούσε μία μπλε παστέλ φούστα, ως έτερη στρουμφίτα, αλλά τι να κάμεις; ήτο κατοχή κατοχή τότες, ο καθείς εφόρη ό,τι έβρισκε, οπότε και η ηρωίς του "όταν ο ήλιος" (αλήθεια, δεν σου φαίνεται λίγο λειψό αυτό; δηλαδή σαν μία δευτερέουσα χρονική πρότασις χωρίς ρήμα, από την οποία επιπλέον λείπει η κύρια; για παράδειγμα "όταν ο ήλιος δεν είναι εδώ, βγάζω το καπέλο μου και σας δολοφονώ;"). Ενηγούεη, παρότι ετούτη η φράση περί μπλε παστέλ είναι βαθιά ριζωμένη στην ψυχή μου, το μουσικό σχήμα -σε τραπέζιο, μου φέρνουν- Pastels, ποτέ δεν ήταν βαθιά ριζωμένο μέσα μου. Είχον γνώσι βέβαια ότι είναι θρύλοι της αλτερνατίβας μουσικής, αλλά -με το μπαρδόν- εχέσθην. Ωστόσο ετούτο το τραγούδι τους, απ' τον επερχόμενό τους δίσκο, πολλά με άρεζε. Κι είπα να σας το ποστάρω, να τ' αγκούσεντε γκι εσείς. Ωραίον το βίδεον εμπίσης.

Μετά το καρτέλ γάλακτος και το καρτέλ μυτζήθρας...

...έρχεται και το καρτέλ στο όπιο. The Opium Cartel από τον Jacob Holm-Lupo (ένα όνομα, μια φίρμα, για τους αδαείς μέλος των White Willow). Folk rock και καλά, με ορέξεις προοδευτικής ανάπλασης, είναι ένα άλμπουμ που θα το έλεγα σε ορισμένα σημεία μελιστάλακτο (ενίοτε γλυκανάλατο, αλλά η γκουρμέ κουζίνα είναι της μοδός). Δεν ξέρω τα γούστα σας, αλλά εδώ ο κόσμος ακούει μια κάποια Μόνικα που κλαίει σαν σπασμένη φυσαρμόνικα (μαλακία, το ξέρω. Τώρα το 'βγαλα), δεν θα ακούσει The Opium Cartel (φωνή από το πάνω-πάνω σύννεφο: gt είσαι και πολύ μαλάκας αν πραγματικά το πιστεύεις αυτό. - φωνή από ντάουν αντερ: μουσάτε συμφωνώ μαζί σου. Είναι και πολύ...). Εν πάσει περιπτώσει, όλες αυτές οι ασυναρτησίες είναι για κρύψω την μερική απογοήτευση μου γιατί το άλμπουμ είναι κατώτερο των προσδοκιών (όταν έχεις White Willow/Anglagard ομοσπονδία, περιμένεις πολλά). Πάντως το Beach House είναι ένα τραγούδι φανταστικό. Ο Διάσελος θα έχυνε... δάκρυα χαράς ακούγοντας το. Θα σπινιάρει πολλές φορές, ελπίζοντας να αμβλύνει την απογοήτευση μου και να δώσει νέες ευκαιρίες στο υπόλοιπο άλμπουμ.

Θα σε λείψω, άμα πάω στη θάλασσα και καώ, μωρό μου;

Ερχεται, έρχεται, έρχεται, ο νέος δίσκος των Σόουλσέηβερζ.



Αντε, time out.

Μεγάλη Voukιά...

Vouk. Φιλανδή. Εξαιρετική. Σε ένα είδος που δεν ξέρω πώς να το πω. Και μια μεγάλη κουβέντα; Νομίζω πως τον δίσκο της θα τον έχω στα 20 καλύτερα του 2009.

Αχ τι καλά...

Ηταν Τετάρτη 19 Νοέμβριου 2008 τότε που είχα πρωτακούσει τον Μάγιερ Χόθορν και είχα κάνει μια ανάρτηση σχετική. Το ντεμπούτο άλμπουμ του θα κυκλοφορήσει -επιτέλους- τον Σεπτέμβριο. Οριστε ένα ακόμη δείγμα.

Σουίτ

Lisa Mitchell - Neopolitan Dreams


Η Λίζα Μίτσελ είναι γλυκύτατη . Το ίδιο και η μουσική της.

New is the new old

Οταν είσαι στο ξεκίνημα και πολλοί σπεύδουν να σε συγκρίνουν με τους Γκρίζλι Μπέαρ, τους Αρκέιντ Φάιαρ και τους Φλιτ Φόξιζ, τότε αφενός διαπιστώνεις πόσο γρήγορα παλιώνει το καινούργιο στη σημερινή μουσική σκηνή και αφετέρου σε προωθούν με τα μπούνια τα ίντι μπλογκ και ονλάιν μουσικά περιοδικά. Αλλά με τραγούδια σαν κι αυτό, την δική μου προσοχή τουλάχιστον την κερδίζεις. Λοκαλ Νέητιβζ, αγαπητέ επισκέπτη.