Παρασκευή 9 Οκτωβρίου 2009

Και να που μέσα στον εργασιακό πανικό της Παρασκευής, προκύπτει τροφή για σκέψη

Λοιπόν, λοιπόν... Ωραίον το εξώφυλλον, σεπτόν, δεν νομίζετε;

Το ζήτημα είναι το εξής: Αν κατάλαβα καλά απ' τις λίγες πληροφορίες που υπάρχουν για την ώρα στο διαδίκτυο για αυτούς, οι Τζίσους Κράιστ (δε ίντι μπαντ) είναι δύο τυπάδες γραφιάδες, ο ένα μάλιστα συγγραφέας, ο άλλος γράφει σ' ένα τρέντικο - χίπστερ σάιτ και για την ώρα, σε ό,τι αφορά τη μουσική, έχουν κάνει αυτό που βλέπετε στη φωτό, το οποίο μπορείτε να ακούσετε εδώ, όπου επίσης μπορείτε να απολαύσετε και άλλες εικογραφημένες βλασφημίες τους. Τι τους αναγνωρίζω: ότι ξέρουν να εκμεταλλεύονται τα νέα μέσα, δημιουργώντας το σχετικό θόρυβο γύρω απ΄το όνομά τους. Διότι σμπρώξιμο και hype δεν υφίσταται μόνο στην μέηνστρημ μουσική σκηνή αλλά και στην ίντι-ανεξάρτητη-ξέρω 'γω μουσική. Δεν είναι τυχαίο ότι το τραγούδι αυτό τα πάει περίφημα στα τσαρτ του ευαγγελίου των ίντι τρέντηδων του διαδικτύου Hype Machine. Μουσικά τι λέει το κομμάτι; Καλό είναι, δεν λέω. Ηλεκτρονικό, πιασάρικο, κολλητικό, αξιομνημόνευτο. Εχουμε ακούσει καλύτερη μουσική απ' αυτήν στο παρελθόν; Σίγουρα ναι. Στο παρόν; Επίσης. Στο μέλλον; Ελπίζω πως ναι, διότι διαφορετικά αλίμονό μας. Αξίζουν την προσοχή μας οι Τζίσους Κράιστ (δε ίντι μπαντ); Ενδεχομένως σίγουρα!

Πέμπτη 8 Οκτωβρίου 2009

Κρίμα

Αγαπητέ επισκέφτη ετοιμάσου για περισπούδαστη τε και βαρύγδουπη σκέψη
σχετικά με το νέο άλμπουμ των Εντιτορζ:


Το άκρον άωτον του μιμητισμού: ως θαυμαστής (ενίοτε αντιγραφεύς) των Τζόη Ντιβίζιον να φτάνεις στο σημείο, στον τρίτο σου δίσκο, να ακούγεσαι σαν τη μετεξέλιξή τους, τους Νιου Όρντερ!

Still got soul brother!




Black Joe Lewis and the Honeybears

ΙΙΙ

Espers III out October 20, 2009

GT, αυτούς να τους ακούσεις. Οπωσδήποτε.


Τετάρτη 7 Οκτωβρίου 2009

Μικρή παριζιάνικη ιστορία

O όρος μούλτι κούλτι μπορεί να έχει πολλές και διαφορετικές εκφάνσεις. Μπορεί, για παράδειγμα, τέσσερις ελληνες να βρίσκονται στους δρόμους του Παρισιού μέσα σε ένα Σιτροέν Σάξο και να χοροπηδάνε με τους νέο-σκα-αναβιωτικούς ρυθμούς των αυστραλών Cat Empire. To τραγούδι π' ακολουθεί σίγουρα δεν είναι το καλύτερό τους, αλλά νομίζω πως ταιράζει απολύτως με τα προαναφερθέντα, καθότι ο τίτλος του είναι The Car Song.



Αν θέτε να τους ακούσετε σε μια πιο... τρόπον τινά σοβαρή φάση, δοκιμάστε αυτό:


Δηλαδή το 1993 ακούγαμε γκραντζ και όχι αυτό εδώ;

O καλός μουσικόφιλος συνάδελφος, ο οποίος αγοράζει μόνο αυθεντικά σιντί, είπε: "Εκεί που θα πας, στο Παρίσι, αν μπεις σε κάποιο δισκάδικο και βρεις αυτό το άλμπουμ, να μου τ' αγοράσεις σε παρακαλώ, γιατί εδώ στην Ελλάδα δεν μπορώ να το βρω πουθενά". Και μου 'γραψε σε ένα ρίζλα χαρτονάκι τον καλλιτέχνη και τον τίτλο. Τον καλλιτέχνη τον είχα ακουστά, το άλμπουμ όχι. Το δίσκο δεν τον βρήκα (δεν έψαξα, για να λέμε την αλήθεια). Ωστόσο, για να μην έχω ενοχές, τον κατέβασα για τον καλό μουσικόφιλο συνάδελφο. Και ήτο αποκάλυψις. Εξαιρετικό το God is the other face of Devil, του Phil Shoenfelt.