Στάσου! Μύγδαλα...

Ο ιστορικός της ποπ θα δυσκολευτεί να βρει τα εξελικτικά της ίχνη σε αυτό το ποστ-ροκ αριστουργημα, αλλά τι μας νοιάζει εμάς; Οι Magyar Posse μας δίνουν λίγα ψίχουλα από το επερχόμενο άλμπουμ τους με ένα μάλλον υποτονικό τραγούδι, αλλά με μια εξαίσια μελωδία που σίγουρα θα έκανε την Anne Lonnberg να σταματήσει να τσιμπολογήσει κανά ξηροκάρπι από το χέρι του Βόγλη και να γλυτώσουμε όλη τη φασαρία που ακολούθησε.

History of Pop στο http://www.myspace.com/magyarposse

Μη με λησμόνει: δε γουόντερσταφ

To περιοδικό Ανκάτ νομίζω είναι -ή ήταν, πάει καιρός που έχω σταματήσει να τ' αγοράζω- που φιλοξενεί μια πολύ ενδιαφέρουσα, ολοσέλιδη, χορταστική, στήλη, με τον τίτλο Great albums that have fallen off the critical radar. Δεν γνωρίζω αν το συγκεκριμένο άλμπουμ η μουσικοκριτική το αγνόησε. Ωστόσο νομίζω πως είναι απ' αυτούς τους ελαφρώς λησμονημένους δίσκους. Αλλωστε οι Wonderstuff ποτέ δεν είχαν κάνει το μεγάλο σουξέ. Η μεγαλύτερή τους επιτυχία μάλλον ήταν η ανάληψη της παρουσίασης του 120 minutes απ' τον τραγουδιστή τους Μάιλς Χαντ, αφότου διαλύθηκαν.

Ήταν Δευτέρα 20 Νοεμβρίου του 1995, όταν τον προμηθεύτηκα, στο λέω γκαραντί, το 'χω σημειώσει στο εσώφυλλο του δίσκου. Μεταχειρισμένο, απ' το Πάρε-Δώσε, στον πεζόδρομο της Γούναρη, αυτό που καταχρηστικά λέμε Ναυαρίνο. Τότε δεν είχα ακόμη καταλάβει ότι δεν "έλεγε" το Πάρε-Δώσε. Είχε κι ένα αυτοκόλλητο απάνω το βινύλιο, δηλωτικόν της ταυτότητας του προηγούμενο ιδιοκτήτη του: DJ Γιάννης Κουμλέλης. Ιδέα δεν έχω ποιος είναι αυτός. Αν τυχόν περάσει από δω κάποια στιγμή ο άνθρωπος, να ξέρει ότι ο δίσκος του βρίσκεται σε καλά χέρια.
Η κυκλοφορία του δίσκου συνέπεσε με τη διάλυση του γκρουπ. Δεν ξέρω τι υποδοχή του επιφύλαξαν το 1993 κριτική και κοινό, αλλά αυτά που γράφει το Ολ μιούζικ γκάιντ είναι κατά τη γνώμη μου παντελώς παραπλανητικά. Πρόκειται για έναν πολύ όμορφο, ισορροπημένο ποπ-φολκ-ροκ δίσκο. Απ' τον τίτλο, το εξώφυλλο και ενδεχομένως από τραγούδια όπως το A great drinker (a little tribute to Charles Bukowski) φαίνεται πως η μπάντα ήθελε να παρουσιάσει ένα σοφιστικέ προφίλ, το οποίο εκείνη την εποχή, που κυριαρχούσε το χοντροκομμένο γκραντζ, προφανώς ήταν εκτός τόπου και χρόνου.
Αντε κι ένα ηχητικό δείγμα:

Με γουστάρω πολύ απ' την πρώτη στιγμή(εντούτοις έκανα μαλακία και δημοσίευσα αυτό το ποστ και στ' αλλο μπλογκ, ο μπουτομπλογκοπλέχτης...)

Συνάδελφε άσε με ν' ακούσω Shudder to Think
Μπορεί να είναι κάπως παλιοί
Αλλά είναι ευεργετικοί
για το πονεμένο μου αυτί

(απ' την 69.493ή ποιητική μου συλλογή, ανέκδοτη ακόμη, με τίτλο "Κότα Φωτοδότα με Γαλάζα Μπότα Γκρέμισε της Εκκλησιάς την Πόρτα")

Πότε; Την Κυριακή.

le Dimanche - Two Minutes East of Everything Else από το αλμπουμ τους 'Colour of Shade'.

Κομ ον μπέημπι, κόβερ μι

Another uninnocent elegant fall into the unmagnificent lives of adults,
δηλαδή National διασκευασμένοι απ' τους St.Vincent.

Διαδιακότητα

Νωρίτερα σήμερα ανήρτησα ένα κείμενο στο ομαδικό ιστολόγιο σχετικά με τη διακειμενικότητα, εισάγοντας και τον όρο διαϊστολογικότητα. Νομίζω πως σε αυτό το χώρο μπορούμε να εφαρμόσουμε και πάλι τη διαϊστολογικότητα αλλά και τη... διαμουσικότητα. Δεν είναι καινοφανές στη μουσική ένα τραγούδι να αναφέρεται σε κάποιο άλλο ή να "απαντά" σε κάποιο άλλο. Πρόχειρο παράδειγμα η περίπτωση Νιλ Γιανγκ - Λίναρντ Σκίναρντ περί Αλαμπάμας...

Εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα σχήμα που δεν το γνώριζα μέχρι προ ολίγων ημερών, το οποίο δημιουργεί ένα άλμπουμ το οποίο είναι απ' την αρχή ως το τέλος δωσμένο στη διαμουσικότητα (χώρια που από πίσω κρύβεται ο τυπας των αγαπημένων μου art brut). Mε αρέσει το εξώφυλλό του, με άρεσε πολύ και αυτό το τραγούδι, ίσως γιατί ψαρώνω τρελά με αυτήν τη βρετανική προφορά...



το οποίο, μαθαίνω, αποτελεί απάντηση σε ένα τραγούδι της Αβρίλ Λαβίν. Ευκαιρία είναι να αναρτήσω και κάτι εμπορικό σε αυτό το ιστολόγιο, οπότε ας το κάνω, παρότι η συμπαθής Αβρίλ δεν είναι του γούστου μου...



Ως γεροσμπιμπίκης θα το πω, δεν αντέχω: μα τέτοια μουσική ακούει σήμερα η νεολαία; Τσ τσ τς... Και για να 'ρθούμε στα ίσα μας, ολίγοι Αρτ Μπρουτ.

Ελα να φλωρέψουμε ντάρλιγκ

Με αρέσει τρελά.