Η ψυχή της ημέρας που τα 'χει όλα μάθει δύσκολω τω τρόπω στο σχολείο της ζωής, στο πεζοδρόμιο, λέμε (παρολίγον τίτλος ρεκόρ)

Καθαρτικό (το τραγούδι ρε, μα πού πήγε ο λογισμός σου;). Χάουαρντ Τέητ ο μίστερ.

- Επιστροφή στο σχολείο;- Δικέ μου, με τίποτε!- Μεγάλε δώσε βάση, είναι απ' τις απολαύσεις που μπορείς να απολαύσεις(τίτλος-ρεκόρ)

Πίστεψέ με, ήθελα να γράψω τόσα (πόσα;). Ηθελα να βάλω και μία ακόμη φωτογραφία της τραγουδίστριας - κιμπορντίστριας των Σκουλ, ονόματι Λιζ.

Αλλά θα με πεις σαλιάρη. Οπότε δεν βάζω τίποτε. Μόνο το εξώφυλλο του δίσκου, κανα-δυο λινξ, κι αυτό εδώ το βιντεάκι.

Ελπίζω ότι ο συνιστολόγος GT, αν τυχόν τ' ακούσει, δεν θα λιποθυμήσει από αηδία. Ξέρω ότι τα σιχαίνεται αυτά.

Μια ανάμνηση παλιά

O φίλος μου ο Πετράκης, όποτε το παραγαμούσε με τους μπάφους, έβαζε κι άκουγε αυτό το τραγούδι, όχι βέβαια σε αυτήν την εκτέλεση.

Εν κατακλείδι

Χα, τι περιμένεις να ακούσεις; "Και τώρα φίλοι μου είν' αργά, μια καληνύχτα στη μαμά και λίγη στάχτη στα μαλλιά, καιρός να πούμε αντίο"; Μπα, δεν παίζει να παίξει τέτοια φάση. Στα εναρκτήρια ακόρντα του α-πί-στευ-του ορχηστρικού των Μπάμπη Μολέστερζ (απ' την Κροατία, ευτυχώς, δεν άντεχα άλλους Αμερικλάνους) πρέπει να ομολογήσω ότι για κάποιο λόγο ψιθύρισα τα στιχάκια του Σιδηρόπουλου.

Πάω να πάρω λίγο αέρα, να προγκήξω κάναν συνάδελφο, μπας και δουλέψουμε και λίγο σήμερα, μπας και σχολάσουμε κάποια στιγμή... αύριο (έτσι όπως πάει το πράγμα).
Απλά χαίρομαι παρα πολύ, κι ας μη νοιάζει κανέναν: είναι μέρες, ώρες και στιγμές που αγαπάω απίστευτα τη μουσική. Οπως τώρα, όταν ακούω τέτοιες συνθέσεις. Κι ασταδιάλα ναούμε. Σε φάση και σε μπάλα, κι έτσι και αλλιώς κι άλλιώτικα, λέμε.

Α, έχουμε και τέχνη βου, προτού τη μουσική: αυτή των εξωφύλλων, φοβερής αισθητικής, των Μπάμπηδων Μολέστερζ.
Αντε και η μουσική, γαμώ τη ντρέλλα μου μέσα.



Αντιπαλευόν και γρήγορα...

Αμερικλανιές

Πολλή αμερικλανιά και εξάτμιση βραδερφάκι μου ετούτο το παρασκευιάτικο σετάκι που μας έχει επιφυλάξει το τσουτσεκάκι ο ΠανωςΚ. Χαλάλι του όμως, διότι πρώτον δεν είναι καλά το παιδί, δες τον πώς μονολογεί, και δεύτερον τα κομμάτια που παίζει είναι κομματάρες, έστω κι αν μόνον ο ίδιος τα θεωρεί τέτοια.

Κάπως λέγονται κι αυτοί αλλά δεν θυμάμαι, τράβα στο μαήσπέης τους να μάθεις.

Εχουμε βάρδια, εδώ, έχουμε βάρδια...

Κι ότα έχεις βάρδια και η παραγωγική αλυσίδα έχει κάπου σπάσει, προτού το προϊόν φτάσει σε σένα, αράζεις και πειραματίζεσαι με ήχους και τραγουδάκια που δεν ακούς γενικά. Και βάζεις τέρμα στα ακουστικά τους Λετζεντάρι Σακ Σέηκερς. Μιλάμε για γλέντι, λέμε ρε.

Εχει ψυχή ο ασπρουλιαρης;

Είναι άσπρος. Είναι και φλώρος. Τρελά φλώρος. Δηλαδή δες εξώφυλλο δίσκου... Κόψε φάτσα και βγάλε συμπέρασμα...

Και τολμά ο λούλης να παίζει και σόουλ. Αμ πώς. Και επιπλέον τολμά το θρασύμι να γαμεί και να δέρνει. Τσογλάνι. Φοβερός ο τύπος. Τον λένε Ιλάι Πέηπερμπόη Ριντ, για όνομα του καλού Θεού και της Παναγίας, δηλαδή πόσο μαμόθρεφτο; Κι όμως, είναι καταπληχτικός ναούμε.