Blasts from the past decade - 2001

Καλά ήταν.



Λίγη βαρβατίλα και μια πρόγευση του κολλήματος με την αμερικανοφολκαντριντιτρεχαγυρευε.
Muse και My Morning Jacket.

Blasts from the past decade - 2000

2000

Το Crystal Lake των Grandaddy.



Kαι όλο το Lookbook των Slut.

Analyzing how the "Blast From the Past" thing works

Εντάξει το σπικάρω φαρσί και τρέλα με κορδέλα τ' αγγλικό και θέλω να εξπλεηνίσω για το μπέτερ αντερστάντμεντ το γιορζ τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί ο χιούμαν και συκεκριμένα ο δικός ο μπρέην (ναι έχω και τέτοιον, σούπερ μοντελο, καμμένο όβερ εντ όβερ εγκέν εντ ριμπορν απ' τα άσιζ του, όχι από τους κώλους αλλά από τις στάχτες του, όπως το πουλί, ξέρετε ποιο πουλί, όχι αυτό που πάει πακέτο με τον κώλο αλλά το άλλο το κωλόπουλο της Χούντας, κλειστε την παρένθεση, μάλιστα στις διαταγές σας κύριε στρατηγέ!).
Ο σκοπός ετούτης της φλυαρίας, πέρα απ' το να περάσει λίγο η ώρα και να έρθει η ώρα να φάω (συνειρμικά τώρα, μάλλον επηρεασμένος απ' την αναφορά στη λέξη πουλί, θέλω να φάω ένα λουκάνικο καραμανλίδικο που πήρα το Σάββατο απ' το ντελικατέσεν του Κοσμά -λέτε σε λίγα χρόνια να υπάρχουν και λουκάνικα σαμαρικά;), είναι να σας εξηγήσω πώς μου έρχονται τα blast from the past. Tι occurs δηλαδή ενίοτε και καποιες φορές και from time του τάιμ και θυμάμαι κάτι παλιά και ξεχασμένα απ' το θεό και τους δημιουργούς τους τραγούδια.
Σήμερον ας πούμε, που ένας μεγάλος αριθμός μπλογκζ ξεκινουν να ψηφίζουν τα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς -αλλά και της δεκαετίας- στο μπλογκ του Kapetank υπάρχει αυτή εδώ η ανάρτηση. Ενα τραγούδι που άκουσα στην ανάρτηση αυτή, στην οποία θα δείτε έχω αφήσει και σχετικό σχόλιο, μου θύμισε το upwards to 45 degrees του Julian Cope. Ποιο όμως είναι τ' αγαπημένο μου τραγούδι του Julian Cope, το οποίο έσπευσα ευθύς αμέσως να ακούσω, όχι μόνο μια, αλλά δυο και τρεις φορές -είπαμε, είμαι χασομέρης και επιθυμώ να περάσει η ώρα, να φάω το λουκάνικο και μετά να πάω εις τη δουλειά να μου χώσουν κι εκεί το εργασιακό λυοκάνικο εις τον πισινόν, να τ' ευχαριστηθώ, όπως κάθε μέρα, όλη μέρα, μια ατέλειωτη συνουσια η ζωή, τι ηδονή, τι ηδονή!

Κυρίες και κύριοι, o Julian Cope στο Fear Loves this Place (ένα τραγούδι με φοβερούς στίχους), απ' την δισκάρα του Jehovahkill, όπου υπάρχει και το προαναφερθέν Upwards to 45 degrees.

Blast from the not so distant past

Κι όμως έχουν περάσει 11, σε λίγο 12, μη σου πω 13, χρόνια, αν δεν κάνω λάθος, απ' την κυκλοφορία του Electro Glide in Blue των Apollo 440.
Εχω την αίσθηση πως απ' όλες τις μουσικές περιόδους τα τέλη των 90ς είναι υποτιμημένα, ξεχασμένα να το πω καλύτερα. Εντάξει, όλοι θυμόμαστε το ok computer. Αλλά πέραν τούτου, ουδέν. Ειδικά, ας πούμε, το λεγόμενο big beat, την electronica, βρε παιδάκι μου, την έχουμε ξεχάσει, ενδεχομένως και δικαίως, ίσως γιατί κάποια δείγματα εκείνου του ήχου μοιάζουν εξαιρετικά παρωχημένα πλέον.
Προσωπικά, σχεδόν είχα ξεχάσει αυτό το άλμπουμ. Το είχα εξορίσει στο υποσυνείδητό μου ως "ηλεκτρονική μουσική για βιντεοπαιχνίδια", ξεχνώντας ότι εδώ υπάρχει το ανεπανάληπτο pain in any language με τον Billy McKenzie στα φωνητικά αλλά και το υπέροχο, ατμοσφαιρικό, οπερετικό σχεδόν Stealth Mass In FM.

YΓ. Το υπουργείο Ψυγικής Υγείας προειδοποιεί: Ειδικά το δεύτερο βίντεο, του τραγουδιού pain in any language, δεν ενδείκνυται για άτομα που βρίσκονται σε μελαγχολική διάθεση διότι θα τους σμπρώξει προς αναζήτηση ξυραφακίων...

Αχ τότες που ήμανε μικρός...

Αχ. Ξανά.

Απ' την αρχή να αρχίσω, να τα ξεκαθαρίσω...

Το μπλογκ θυμάται.

Καιρό έχω να κάνω... μπλαστ φρομ δη παστ!

I got a job working construction, for the Johnstown Company

But lately there ain't been much work, on account of the economy

Αν θυμάμαι καλά, όλα είχαν ξεκινήσει με αυτό

Μιλάμε για πολύ μπασίστα έτσι; Χου δε φακ ιζ Φλια; Ζιγκι ρε!

SόουL (και πάλι και πάλι)

Αχ, κι ένα ακόμη, γιατί μεράκλωσα...



Archie Bell & the Drells

Αντε λίγο ακόμη...

...μπας και μπορέσω να αντιμετωπίσω την πρόκληση του σούπερμάρκετ... (όχι ρε, δεν είναι το σουπερμάρκετ του Πουλίκα, αν και θα ταίριαζε...)



Mama Cass Elliot

Και για να πάρω τα πάνω μου...

... φυσικά θα ακούσω λίγη σόουλ.

Δεν ξέρω τι σκατά διαφορά έχει η northern soul απ' την υπόλοιπη (λες να είναι γεωγραφικό το ζήτημα;) πέρα απ' το γεγονός ότι με φαίνεται λιγάκι πιο χορευτική.



Αλ Γουίλσον, Δε Σνέηκ.

Πρωί πρωί

Πρωί πρωί, ξύπνησα και ψόφαγα να ακούσω αυτό το τραγούδι...



Happy thoughts, που λένε.

Και τώρα ακούω αυτό... (πλάκα στην πλάκα, τι ωραία χρονιά που ήταν για τη μουσική το 1994...)





Βρε μπας και είμαι emo;

Πόση σόουλ άκουσες σήμερα;

Tommie Young, λέγεται.

Μεγαλα λόγια

Εντάξει, αυτοί οι τύποι είναι η μεγαλύτερη, πιο παραγνωρισμένη μπάντα έβερ.







Α, ναι, είναι οι Tea Party.

I see colors and disco balls

Esther Philips.

Αληθινή μουσική και μάλιστα ιδιαιτέρως χορευτική...

Μιλι Τζάκσον.

Τότε που παπαγάλιζα τους στίχους

Πώς να γελοιοποιήσεις μια μεγάλη μπάντα

Σήμερα το πρωί η Κ. με κατέπληξε. Εκεί που είχα φτιάξει μια λίστα ανάκατη με φρεσκαδούρες και παλιατζούρες στο γουίναμπ με τραγούδια που της αρέσουν, έρχεται και μου ζητά το Lady in Black των Uriah Heep (σημειωτέον σιχαίνεται οτιδήποτε 70'ς χαρντρόκ). Βαριόμουν να το ψάξω στον σκληρό μου δίσκο, κι έτσι κατέφυγα στο youtube. Εκεί βρήκα αυτό το τρισγέλαστο βίντεο... Η πλάκα είναι ότι η Κ. μου ζήτησε να το ξαναβάλω!

Aλτ τις ει;

ALT: We're so glad that we don't know anything about love...

Μελό; Μέλλον; Mellow?

Shangri Las - Past, Present, Future, 1966

The past. Η Λ. είναι απ' τη Γεωργία. Σπούδασε Ιστορία. Πριν από οκτώ χρόνια ήρθε στην Ελλάδα.
The present. Στα 40 της δουλεύει ως σερβιτόρα, ως καθαρίστρια, ως οτιδήποτε βρει τέλος πάντων. Εχει μαζέψει κομπόδεμα και σκεφτόταν μέχρι πρόσφατα να επιστρέψει στη Γεωργία και να ανοίξει εμπορικό κατάστημα. Τώρα λέει ότι όλα στην πατρίδα της είναι κατεστραμμένα.
The future. Η Λ. δεν ξέρει τι να κάνει. Σκέφτεται να πάει σε ένα σχολείο να τελειοποιήσει τα ούτως ή άλλως σχεδόν τέλεια ελληνικά της. Shangri La...