Η ανεξιχνίαστη γοητεία της δολοφονίας της Σουζάνας

Ζούμε στην εποχή των δολοφόνων. Για τη δολοφονία της Σουζάνας αναγνωρίζουμε στους δράστες κάποια ελαφρυντικά: "There is no intention to 'add to' the original work or attempt to recreate the power of the original recording. Only to play music and document what happens."

Record Club: Songs Of Leonard Cohen "Suzanne" from Beck Hansen on Vimeo.

Το ορίτζιναλ, διότι έτσι όπως είναι πάνω, με τη μούρη κιμά, κατρακρεουργημένη, η Σουζάν είναι αγνώριστη.



Η Σουζάν του σήμερα, γερασμένη, μετά το λίφτιγκ.



Η Σουζάνα στη Σπηλιά.



Και η Σουζάνα σε αστείο οπτικά ντουέτο...



Εκείνο το μεσημέρι έβρεχε απαλά για πολλή ώρα και απ' το παράθυρο έμπαινε η μυρωδιά της νοτισμένης κορφιάτικης γης, που κάλυπτε τη μυρωδιά του μπάφου που μόλις είχε σκάσει. Ηταν η πιο όμορφη Σουζάνα που είχα ακούσει ποτέ.

Ξαναγάβγισε γάτα, ξαναγάβγισε

Λοιπόν... Εκλογές γίνονται, η μπλογκόσφαιρα θα βογκήξει. Ωστόσο νιώθω πως αδυνατώ πλέον να ανταπεξέλθω σε αυτού του είδους το ιστολογείν. Δεν έχω τίποτε να πω, ή τεσπά δεν έχω κάτι σημαντικό να πω, για την ακρίβεια δεν έχω κάτι σημαντικό να πω που να μην το έχουν πει κι άλλοι, και στην τελική who cares για το τι έχω να πω εγώ; Ασε που τα σοβαρά τα πράγματα, αυτά που αφορούν την πολιτική, την καθημερινότητά μας δηλαδή, δεν θα τα λύσουμε ιστολογώντας αλλά με άλλους τρόπους, που σιγά μην κάτσω να τους αναλύσω εδώ. Οπότε, μόνο μουσική.

Δεύτερο ποστ για το ίδιο συγκρότημα μέσα σε ένα χρόνο; Δεν το συνηθίζω αυτό. Ωστόσο οι Μπαρκ Κατ Μπαρκ βγάζουνε και δεύτερο άλμπουμ, μετά το εξαιρετικό Á Lífi, το επίσης εξαιρετικό και τόσο μα τόσο γλυκόπικρο Cittadinanza.

Εχω κι εγώ αλογάκια, τοκοτόκ τοκ τοκ...

Ο νέος δίσκος των Popes. Cheers!

(G, αυτός ο δίσκος δεν είναι για σένα, ντοντ μπόδερ μπρόδερ... Ουδεμία σχέση με τους Ντιάμπλο Σουίνγκ Ορκεστρα του προηγούμενου ποστ)

Διαβόλου πράματα...

Αν ήμουν ο Τζανετάκος των παλιών ελληνικών ταινιών, για κάθε μουσική μου πρόταση θα έτρωγα και μια καρπαζιά... Άλλη μια; Δε βαριέσαι...


Devil Swing Orchestra... Σουηδική μπάντα με πολύ ισχυρή επιθυμία πειραματισμού. Αν τους βγαίνει; Η υπερβολή είναι ένα όχημα που δύσκολα μπορείς να δεχθείς. Αν όμως καταλάβεις τι ωθεί τον εκάστοτε καλλιτέχνη σε αυτή, τότε δύσκολα την απαρνιέσαι. Εν προκειμένω, ο ισοπεδωτικός όρος swing metal (το ποιό;) που χρησιμοποιείται για να περιγράψει αυτό που παίζουν οι φίλοι μας είναι κάτι που αδυνατεί, έστω και στην ευφάνταστη υπερβολή του, να καλύψει αυτό που θα συναντήσετε. Ξέρετε κάτι; Όσο παιρνούν τα δευτερόλεπτα, τόσο δυσκολεύομαι να απαρνηθώ την γκροτέσκα υπερβολή τους.

Λαμπροί...

Pearlamones (άτσα, λογοπαίγνια και εις την αγγλική ο άφταστος κωλομητρούσης)

Pearl Jam go Ramones-style, πώς το το σπικάρω έτσι το αγγλικό ο χοντροφακλάνος; Ετούτο θα είναι το όγδοο τραγούδι του επερχόμενού τους άλμπουμ entitled (για να μην ξεχνιόμαστε...) Backspacer. Ως σκέψη, παρότι λατρεύω τους Ραμόνζ, και παλιά, δηλαδή πολύ παλιά, τότε που τα σπυριά στη μούρη μου ήταν ακμή της εφηβείας και όχι παρακμή της ωριμης ηλικίας, λάτρευα και τους Περλ Τζαμ, η μίξη των δύο μου φαίνεται αποκρουστική. Αλλά εντέλει μετά την τρίτη τέταρτη ακρόαση το τραγουδι έχει πλάκα. Fun, που λέμε και στο Ζανζίτι...

Η ανατριχίλα της ημέρας

Η ανατριχίλα της ημέρας με έπιασε έτσι όπως κατέβαινα την Αγίων Πάντων με τα πόδια και τ' ακουστικά στα αυτιά, κάνοντας ζιγκ ζαγκ στο πεζοδρόμιο, έξω από συνεργεία αυτοκινήτων, γυράδικα, τυροπιτάδικα και κλειδαράδικα. Θα μου πεις, το 'χω ξαναποστάρει πλειστάκις αυτό το τραγούδι -και όχι αυτή τη φορά δεν το κάνω για να καλοπιάσω τον συνιστολόγο GT που τόσο τους αγαπάει τους Τι Πάρτυ-, όμως σήμερα συνειδητοποίησα πρώτη φορά πόσο όμορφο και απλό είναι το βασικό τέμπο στα τύμπανα, αυτό το μπουντούμ ντουμ μπουμ μπουμ, το οποίο μάλλον οφείλεται σε ένα και μοναδικό χτύπημα που κάνει ο ντράμερ στο βαθύ (έτσι δεν λέγεται; αυτό που συνήθως είναι δίπλα στο σνερ;). Χεβεν Κάμινγκ Ντάουν, ιντίντ.

Κάπου σε κάποια χώρα τώρα μπορεί να βρέχει

Επειδή η πρώτη μέρα στη δουλειά μετά τις διακοπές είναι πάντα δύσκολη, επειδή έχω αποφασίσει ότι θα πάψω να ιστολογώ για όσα συμβαίνουν γύρω μου (βλέπε πυρκαγιές), επειδή ο συνάδελφος στο απέναντι γραφείο μιλάει εδώ και μισή ώρα με Τρίκαλα σχετικά με όλες τις νεότερες ασθένειες που ταλαιπωρούν τους συγχωριανούς του, είπα να γράψω εδώ, ένα ακόμη ανόρεχτο ποστάκι.

Θα μπορούσα να παρλάρω για πολλές ώρες για τους Πόρτισχεντ, τη σπουδαιότητά τους στο χώρο της μουσικής γενικότερα αλλά και τη σπουδαιότητά τους στη ζωή μου ειδικότερα. Ηταν το εσωτερικό αστειο των ύστερων φοιτητικών μας χρόνων "πότε θα βγάλουν καινούργιο δίσκο οι Πόρτισχεντ;". Ακόμη κι ο φαυλεπίφαυλος φερεμψίμυθος συνιστολόγος και παλιοκαλόφιλος GT άφηνε στην άκρη τους κάθε λογής Angra και Gamma Ray που άκουγε τότες, για να παραδεχθεί "δεν τους αντέχω, ρε φίλε, δεν τους αντέχω, μου κάνουνε ζημιά, με ζαλίζουνε...", το οποίο, σε μια δεύτερη και ορθότερη ανάλυση, αποτελεί κοπλιμέντο ολκής. Τεσπά, το νβγάλανε πέρσι το δίσκο οι Πόρτισχεντ, κατ' εμέ δισκάρα, κατ' άλλους... χέστηκα τι λένε οι άλλοι... Και τώρα; Αναμονή και πάλι.


Οπως λοιπόν στα τέλη του '90, ο σόλο δίσκος της Μπεθ Γκίμπονζ είχε γίνει υποκατάστατο στην αναμονή, οι Beak θα αποτελέσουν ιδανική συντροφιά μέχρι το 4th, όπως εικάζω (αυτός ο συνάδελφος που λέτε, μάλλον κληρονομικό χάρισμα έχει, διότι μόλις με πληροφόρησε ότι στα Γρεβενά ρίχνει καρεκλοπόδαρα, του το είπε η ξαδέρφη του στο τηλέφωνο... βρε για δες έκπληξη, σήμερα μιλούσε με Γρεβενά, ενώ συνήθως μιλάει με Τρίκαλα...) ότι θα τιτλοφορείται ο νέος δίσκος των Πόρτισχεντ, όταν και αν ποτέ έρθει. Κάποια στιγμή μέχρι τον Οκτώβρη θα περιμένουμε το ντεμπούτο των Beak, ένας εκ των οποίων είναι ο Τζεφ Μπάροουζ, καμία σχέση με τον Λινκ Μπάροουζ του Πρίζον Μπρέηκ, μέλος των Πόρτισχεντ, για τους οποίους σας τα πρήζω εδώ και πόση ώρα. Βίδεο ή άλλο υλικό δεν βρήκα να ποστάρω, οπότε τραβάτε στο μάησπεης τους, να ακούσετε τα δύο τραγούδια, που ειναι πολύ-πολύ ωραία, ειδικά αυτό το Μπάτερη Πόιντ γαμεί και δέρνει.