Βραβείο γυμνής συνεργασίας 2009

Για την Ανίκε, ή Ανέκε, ή όπως αλλιώς προφέρεται το όνομα της υπέροχης πρώην τραγουδίστριας των Γκάθερινγκ, τα έχουμε ξαναπεί, κι εγώ και ο πλέον αρμόδιος να ομιλεί για την Ανίκε ή Ανέκε, ο συνιστολόγος -αλλά τόσο απασχολημένος τον καιρό αυτό- GT. Τι καινούργιο έχουμε; Μια ζωντανή ηχογράφηση της Ανίκε μαζί με τον Ντάνι Καβενάγκι (σαν ιταλόαργεντινός ποδοσφαιριστής ακούγεται) των πολύ σπουδαίων Ανάθεμα. Για την ώρα έχω κολλήσει με αυτό, το υπέροχα γυμνό You'll learn about it.

Ορίστε και μια εκτέλεση του ίδιου κομματιού απ' τους Gathering.

E, και στην καρα-απίθανη περίπτωση που δεν ξέρεις ή έχεις ξεχάσει τους Ανάθεμα, ορίστε και το πλέον γνωστό τους κομμάτι...

Ο Λευτέρης Σούμποτιτς έπαιζε στους Pixies;

Καλά, κλάιν, σιγά το νέο, σιγά την είδηση. Απλώς έψαχνα αφορμή για να ποστάρω Πίξιζ.



Το συγκεκριμένο αρέσει πολύ και στην καλή μου, τι καλά!

Γιατί νιώθω ενοχές;

Δεν είναι δα και να ντρέπομαι. Δεν είναι δα και η μεγαλύτερη προδοσία προς την και καλά, ντεμέκ, επονομαζόμενη ίντι ή αλτερνατιβ μουσική, που συνήθως ακούω, το να έχω μια αδυναμία και στο... χαρντ ροκ. Αλλα όχι ό,τι κι ό,τι χαρντ ροκ, 'νταξει; Εχουμε και ένα επίπεδο να 'ούμε, Λεντ Ζέπελιν και πάνω. Που πιο πάνω φυσικά απ' τους Λεντ Ζέπελιν δεν έχει. Διόλου τυχαία η αναφορά στους μεγάλους Ζέπελιν. Διότι ο Τζον Πολ Τζόουνς, μπασίστας των μεγάλων, είναι ο ένας απ' τους τρεις μουσικούς που απαρτίζουν αυτό το σούπεργκρουπ με το όνομα Them Crooked Vultures. Οι άλλοι δύο, διόλου τυχαίοι: ο Τζος Χομ, που έπαιζε σε κάποιους, σχεδόν ξεχασμένους Κyuss, τώρα παίζει(;) στους Queens of the Stone Age και σε κάτι άλλα side projects, που σιγά μη θυμάμαι πώς τα λένε, και ο Ντέιβιντ Γκρολ, που παίζει(;) στους Foo Fighters, και στα νιάτα του έπαιζε ντραμς σε άπειρα πανκ και χαρντκόρ συγκροτήματα, προτού ενταχθεί εκεί στις αρχές της δεκαετίας του '90, σε ένα συγκρότημα απ' το Σιάτλ, που δεν το καλοθυμάμαι πώς το λένε, που είχε έναν ξανθό τραγουδιστή, ο οποίος δυστυχώς αυτοκτόνησε, αλλά προτού αυτοκτονήσει πρόλαβε και άλλαξε τον ρου ολάκερης της μουσικής βιομηχανίας, παρότι εμένα ποτέ δεν μπόρεσε αυτό το συγκρότημα να με πείσει για τη μουσική του αξία, αλλά αυτά είναι γούστα, σαν κολοκυθόπιτες, σαν κωλοτρυπίδες, σαν απόψεις δηλαδή, ο καθείς έχει από μία. Αλλά η κολοκυθόπιτα συνήθως τρώγεται, σε αντίθεση με την κωλοτρυπίδα, αλλά και πάλι ποτέ δεν ξέρεις, μπορεί κάποιος να την τρώει, γούστα ή βίτσια, όπως θες πεστα, είναι αυτά...

Σόρυ που δεν βάζω λινκ προς γουίκιπίντια ή μάησπέης... Αλλά πρόκειται για γνωστά ονόματα που, εντάξει, δεν χρειάζονται λινκοδότηση από μένα...

Ο Μάλκομ Εξ ήταν... τι;

Ο Μάλκομ Εξ ήταν μπλακ, μπάι και μπράουντ! Δεν είναι της παρούσης να εξηγώ γιατί δεν μ' αρέσει η συγκεκριμένη εισαγωγή ενός άρθρου στην εφημερίδα Γκάρντιαν: Black History Month should help break down homophobia by celebrating the sexuality of black heroes such as Malcolm X. Το υπόλοιπο κείμενο ωστόσο είναι ενδιαφέρον, παρότι προσωπικά ελάχιστα μ' ενδιαφέρει ακριβώς τι ήταν ο Μάλκομ Εξ. Ωστόσο πολύ θα ήθελα να μπορούσα να χορεύω έτσι:

Εχουν το όνομα, έχουν και τη χάρη

Μάλιστα, ωραίον το εξώφυλλον, το περιτύλιγμα δηλαδή. Αλλά το εσωτερικόν, που αυτό μετράει, μήπως είναι καρπουζι μάπα (που μεταξύ μας, κάθε καρπούζι μάπα είναι, δεν το βάζω ποτέ στο στόμα μου, κι αυτός ο Βαγγέλης Γερμανός βρε παιδάκι μου νηστικό το 'χει τόσα χρόνια το κορίτσι, "εμείς θα την περνάμε με τυρί και με καρπούζι"; Είναι πράγματα αυτά; Οχι, φίλες μου και φίλοι (το "όχι, φίλες μου και φίλοι" είναι η απάντηση στην αρκετά προγενέστηρη ερώτηση αν το καρπούζι που περιλαμβάνεται εντός του περιτυλίγματος είναι μάπα ή όχι. Οχι δεν είναι μάπα. Πρόκειται περί εξαιρετικού αλμπουμιδίου).

Cave. Οχι Nick. Σκέτο Cave. Πάάάάρα πολύ καλοί. Με βοηθούν να μείνω ξύπνιος, παρότι νυστάζω τρελάάάά.

Αχ τότες που ήμανε μικρός...

Αχ. Ξανά.

Πάρτην Φινκ

Ορέντα Φινκ ονομάζεται. Είναι χάουντινκ, που λένε και οι κριτικές.