Σπάστα ντίβα

http://www.crashkarma.com/
απλά στα ντραμς ειναι ο Τζεφ Μπαροουζ των Δε Τι Παρτυ. Χρειάζεται κάτι άλλο;

Blast from the not so distant past

Κι όμως έχουν περάσει 11, σε λίγο 12, μη σου πω 13, χρόνια, αν δεν κάνω λάθος, απ' την κυκλοφορία του Electro Glide in Blue των Apollo 440.
Εχω την αίσθηση πως απ' όλες τις μουσικές περιόδους τα τέλη των 90ς είναι υποτιμημένα, ξεχασμένα να το πω καλύτερα. Εντάξει, όλοι θυμόμαστε το ok computer. Αλλά πέραν τούτου, ουδέν. Ειδικά, ας πούμε, το λεγόμενο big beat, την electronica, βρε παιδάκι μου, την έχουμε ξεχάσει, ενδεχομένως και δικαίως, ίσως γιατί κάποια δείγματα εκείνου του ήχου μοιάζουν εξαιρετικά παρωχημένα πλέον.
Προσωπικά, σχεδόν είχα ξεχάσει αυτό το άλμπουμ. Το είχα εξορίσει στο υποσυνείδητό μου ως "ηλεκτρονική μουσική για βιντεοπαιχνίδια", ξεχνώντας ότι εδώ υπάρχει το ανεπανάληπτο pain in any language με τον Billy McKenzie στα φωνητικά αλλά και το υπέροχο, ατμοσφαιρικό, οπερετικό σχεδόν Stealth Mass In FM.

YΓ. Το υπουργείο Ψυγικής Υγείας προειδοποιεί: Ειδικά το δεύτερο βίντεο, του τραγουδιού pain in any language, δεν ενδείκνυται για άτομα που βρίσκονται σε μελαγχολική διάθεση διότι θα τους σμπρώξει προς αναζήτηση ξυραφακίων...

Η εβδομάδα που πέρασε

Εχω μπλέξει τα μπούτια μου, έχω μπλέξει και τα μπλογκ "μου". Τεσπά.

Λοιπόόόν... Χύμα στο κύμα ποστ, όλων των πραγμάτων που δεν αναρτήθηκαν απ' την περασμένη Πέμπτη....

Χεή, χόου, λέτς γκόου.

69 High. Σαλονικείς. Μπαντάρα. Λεβέντες. Ευγε.
update: Το πόσο καμμένος είμαι το αποδεικνύει ότι κατάφερα κι έγραψα λάθος το όνομα του συγκροτήματος... 63 High, βεβαίως, βεβαίως, και όχι 69, μάλλον έχω σεξουαλικά απωθημένα. Thanx στον φίλο daventra που μου το επισήμανε στα σχόλια.

Μεγάλο, πολύ μεγάλο, πάρα πολύ μεγάλο κόλλημα οι Pearl and the Beard.



Επίσης η Ludella Black μαζί με τους Masonics, ένας υπέροχος, πολύ "τωρινός", πολύ ζωντανός αναχρονισμός. Βίντεο με αξιοπρεπές βίντεο δεν βρέθηκε αλλά ο δίσκος της είναι εξαιρετικός.

Και τέλος, ο Motohiro Nakashima, και πάλι:

Βραβείο καλύτερης όμορφης κοκκινομάλλας καλλιτέχνιδος 2009

Στη Νίκο Κέης.

Τραγούδια, δε μπαντ

T' άκουσα, το πόσταρα. Ετσι πάει. Το συγκρότημα λέγεται Songs.

Ποτέ δεν ξεχνάμε ό,τι αγαπάμε από μικροί

Ετσι δεν έλεγε μια διαφήμιση; Ποτέ δεν ξεχνώ λοιπόν πόσο με άρεζαν οι Dead Kennedys. Κι ακόμη με αρέσουν. Αλλά δεν μπορώ να πω ότι είναι μια βασική μου επιλογή όταν θέλω να ακούσω μουσική. Ωστόσο ο Jello Biafra είναι ακόμη εδώ. Και η εταιρεία του, η Alternative Tentacles, επίσης. Τελευταία δημιουργία του Τζέλου, υπό το όνομα Jello Biafra and the Guantanamo School of Medicine, το φετινό άλμπουμ Audacity of Hype. Ενα μικρό δείγμα ακολουθεί, το οποίο είναι -εννοείται- απολαυστικό.

Χασάπη, γάματα

Απ' όσο είμαι σε θέση να γνωρίζω, όλοι αυτή τη στιγμή είναι στο 50ό TIFF. Οι πιο προχωρημένοι, δηλαδή οι κάτοχοι κινητού με ίντερνετ, τουιτάρουν ή μπλογκάρουν τις εντυπώσεις τους. Αν δεν ξέρεις τι είναι το 50ό TIFF (ούτε και τα 49 προηγούμενα), τότε μπορούμε να γίνουμε φίλοι.

Ούτως ή άλλως δεν είναι το θέμα μας το 50ό TIFF, αλλά οι Butcher Boy. Εξαιρετικοί. Μια ακόμη διαβεβαίωση ότι τώρα που μας τέλεψαν οι Μπελ εντ Σεμπάστιαν, εμείς οι τρελαμένοι, χαζοβιόληδες δεν θα "πεινάσουμε".

Απ' τον εξαιρετικό φετινό δίσκο React or Die.