Τετάρτη, 17 Ιουνίου 2009

Συνέβη πριν λίγο

Περπατούσα κάτω απ' τον καυτό ήλιο ασθμαίνοντας, σκεπτόμενος την Πόπη Τσαπανίδου, έχοντας τέρμα στα ακουστικά το Μπαζαάρ των Τι Πάρτυ, όταν ένας σχιστομάτης μπέμπης, που τον κρατούσε αγκαλιά η σχιστομάτα μάνα του, μού χαμογέλασε. Και χάρηκα κι εγώ λιγάκι.

2 σχόλια:

GT είπε...

Είδες γίνεσαι καλύτερος άνθρωπος με αυτή τη μπάντα...

Γ

ΥΓ: το άσμα που με εισήγαγε στον μαγικό τους κόσμο...

ΠανωςΚ. είπε...

Καλύτερος άνθρωπος γίνομαι, με την Ποπάρα δεν γίνεται τίποτε όμως...