Τρίτη, 17 Μαΐου 2011

Καταραμένα ακουστικά

Τότε που ήμασταν φοιτηταί λέγαμε πως το στοίχημα είναι να μην αλλάξουν τα μουσικά μας γούστα όταν πάμε φαντάροι. Ξες, υπήρχε πάντα ο φόβος να αντικαταστήσουμε τους Κλας με το σκυλάδικο. Σε σπάνιες στιγμές ενόρασης όμως αντιλαμβανόμασταν ότι τα γούστα μας δεν είναι δυνατόν να παραμείνουν ίδια εσαεί. Και παρακαλούσαμε, τουλάχιστον, στα 40 μας, να μην ακούμε σκυλάδικα (ή, ακόμη χειρότερα, έντεχνη ποιοτική ελληνική μουσική) αλλά τζαζ. Στα 33 μου με τσακώνω να γουστάρω όλο και πιο συχνά κάτι τέτοια (ευτυχώς):


Ματίας Έικ, το όνομα του καλλιτέχνη.

2 σχόλια:

πακιμποη είπε...

είχε τα χρόνια του χριστού και πρόσωπο αγγέλου :ρ

ΠανωςΚ είπε...

τα πάθη και η σταύρωση να μου λείπουν, παρακαλώ...