Παρασκευή, 1 Αυγούστου 2008

Σαν την πρώτη φορά ποτέ ξανά

Θυμάμαι πολύ έντονα την πρώτη φορά που άκουσα Calexico. Μάης μήνας, απόγεμα, σε ένα νησί του Ιονίου που μοσχοβολούσε παραμύθι. Στριμωγμένοι σε μια βεράντα ένα επί ένα, πέντε-έξι μαντράχαλοι καθίσαμε να ακούσουμε ένα συγκρότημα που "θυμίζει ταυτόχρονα Χατζιδάκι και Μορικόνε". Μαγεία το Black Light. Εκτοτε τους ακολουθώ πιστά (μάλιστα είναι ένα από τα ελάχιστα συγκροτήματα που έχω δει ζωντανά δύο φορές, μία σε μια άθλια εμφάνιση στη Βαρκελώνη, την εποχή του Hot Rail, κι άλλη μία, σε μια υπέροχη βραδιά, στο Ηράκλειο -μαζί με τη Μόνικα, ναι μπρε, τη γνωστή Μόνικα- την εποχή του Garden Ruin).
Βέβαια η οικειότητα γεννά την περιφρόνηση, λένε. Η συχνή χρήση των υπέροχων μουσικών τους θεμάτων από τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές, η μανιέρα στην οποία κατασταλλάξανε, και η ελαφρώς άστοχη τραγουδιστική στροφή του τελευταίου τους δίσκου, με αποστασιοποίησαν.
Στις 9 Σεπτεμβρίου θα κυκλοφορήσει ο νέος τους δίσκος με τίτλο Carried to Dust. Απ' την επίσημη ιστοσελίδα τους μπορείτε να κατεβάσετε το τραγούδι απ' αυτό το δίσκο με τίτλο Two Silver Trees. Εμένα πάντως με άρεσε -μπορεί να μην είναι σαν την πρώτη φορά, αλλά δέκα χρόνια μετά την πρώτη μου επαφή με δαύτους είναι άκρως ικανοποιητικό.

Two_Silver_Trees.m...

2 σχόλια:

kostasK είπε...

Κατεβαίνει ήδη...

Θα συμφωνήσω: ενώ στην αρχή έδειχναν ότι είναι κάτι διαφορετικό, με τον δικό τους ήχο, κατέληξαν να είναι απλά βαρετοί προς το τέλος. Πάντως ειδικά για το live της Κρήτης άκουσα κι εγώ πολύ καλά λόγια

demetrat είπε...

Δεν ξέρω τινος είναι το χέρι.
πάντως το γέλιο και το κεφάλι είναι της Μελίνας.χε χε χε
(παω και γω να κανω την προσπάθειά μου με τις μουσικές σου)