Τετάρτη, 30 Δεκεμβρίου 2009

Blasts from the past decade 2005

Συγκρίνοντάς το με το 2004, το 2005 εχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Αλλά δεν έχει Rat. Και σαν να μην έφτανε αυτό, είχε και στρατό. Και στο στρατό είχε δύο πράγματα: φόβο και μίσος. Είχε και κάμποσα ακόμη που κανέναν δεν ενδιαφέρουν, όπως κρατήσεις, στερήσεις εξόδου, φυλακές, τροχαία ατυχήματα, αναρρωτικές. Και πολλή μουσική. Με ένα flash player με απολύτως προσωπικά greatest hits (ξέρεις, Love, Mission, Joy Division...), τα οποία συνήθως έκανα πέρα διότι προτιμούσα να ακούω διαρκώς τον μοναδικό καινούργιο δίσκο που είχα προσθέσει στο φλασάκι: το Mesmerize των System of Down. Και με πόσο με άρεζε... Και πόσο ταίριαζε το BYOB με τον Εψιλον Σίγμα...



Blasts from the past decade 2004

Πφ... Οσοι με ξέρετε είτε προσωπικά είτε ως ιστολόγο, ξέρετε τι θα βρείτε εδώ και ότι είναι για μένα το καλύτερο τραγούδι της δεκαετίας, κι ενα απ' τα πιο αγαπημένα μου όλων των εποχών. Οβερ εντ άουτ.

Currently enjoying


Τη βρίσκω με τα βαριά, με τα σκληρα... Ετσι είμαι εγώ. Με αρέσουν τα Hard Drugs.

Τρίτη, 29 Δεκεμβρίου 2009

Blasts from the past decade 2003

Μεγαλοστομία: το ευφυέστερο τραγούδι της δεκαετίας; το δεύτερο καλύτερο; (διότι την πρώτη θέση την έχει καπαρωμένη άλλο). Το πιο ξεσηκωτικό; Το πιο αξιοζηλευτο; Το πιο αποθεωτικά ποπ; Ολα. Τίποτε. Άλλα. Αλλά. Κομματάάάρα. Εδώ σε μια ζωντανή τηλεοπτική εμφάνιση, που ξεκινά μετά τα πρώτα 43 δευτερόλεπτα του βιντέου.



To 2003 ένα απ' τα ερωτήματα που με απασχόλησαν ήταν: τι σκατά δίσκο θα βγάλουν οι Blur χωρίς το τελειότατο όλων κιθαρίστα τους Γκράχαμ Κόξον; E, λοιπόν καθόλου σκατά δεν ήτο ο δίσκος. Και περιείχε μάλιστα ένα απ' τα ομορφότερά τους κομμάτια.
Αυτό.


Blasts from the past decade - 2002

Με αυτό το κιθαριστικό γκράτσα γκρούτσα, πριν το θεϊκά αργοσερνάμενο μπάσο, με το διακοπτικό γκάουου της κιθάρας, ξεκινούσε ένας δίσκος ορόσημο για την σε λίγες μέρες επισήμως περασμένη δεκαετία.


Δευτέρα, 28 Δεκεμβρίου 2009

Με μια απλή εγγραφή

Ναι ρε συ. Δίνεις απλώς το μέηλ σου σε αυτήν εδώ τη σελίδα. Και λαμβάνεις μια ηχογραφημένη ομορφιά απ' τον Γιόνσι, ή Τζόνσι, ή όπως αλλιώς προφέρεται το όνομα του τραγουδιστή των Sigur Ros ο οποίος ετοιμάζει δίσκο μέσα στο 2010.

Κυριακή, 27 Δεκεμβρίου 2009

Blasts from the past decade - 2001

Καλά ήταν.



Λίγη βαρβατίλα και μια πρόγευση του κολλήματος με την αμερικανοφολκαντριντιτρεχαγυρευε.
Muse και My Morning Jacket.


Παρασκευή, 25 Δεκεμβρίου 2009

Get Released Soon

Ερχεται... Μέσα στο 2010... Νέο άλμπουμ Get Well Soon.

Πέμπτη, 24 Δεκεμβρίου 2009

Blasts from the past decade - 2000

2000

Το Crystal Lake των Grandaddy.



Kαι όλο το Lookbook των Slut.

Τρίτη, 22 Δεκεμβρίου 2009

Μη με κοιτάζεις με μάτια που κλαίνε και χείλη που καίνε

Νομίζω πως το έχω πει παραπάνω από μία φορά ότι έχω ένα ψιλοθεματάκι κολλήματος τρελού με τους Flaming Lips. Δεν θα πω τίποτε, μόνο κάτι που το είχα απωθημένο: Τι να κλάσουν κι οι Animal Collective;

Ορίστε, μια παλιά ζωντανή εκτέλεση... Δείτε όμορφιά πάνω στη σκηνή. ΑΑαααααααααααααα! Σχεδόν κάβλα.

Δευτέρα, 21 Δεκεμβρίου 2009

Say... cheese!

E, λοιπόν όσο πιο πολύ τ' ακούω αυτό το δισκάκι τόσο πιο πολύ με αρέσει. Εχει ένα τελείως out there, εκτός τόπου και χρόνου στιλάκι, είναι και απ' την Αστραλία και θυμίζει πάρα μα πάρα πολύ εκείνον το βρομιάρικο, αμήχανο ίντι ήχο της δεκαετίας του '90 που ούτε και τότε έκανε σουξέ, ξες συγκροτήματα τύπου Superchunk



ή Hazel (μια μπαντα παραγνωρισμένη στην εποχή της, με τρομερά ιδιαίτερο ήχο, ρίξτε μια ματιά σε όσα γράφει η γουικιπίντια για αυτούς),



στο πιo ποπ και μελωδικό βέβαια... Χα! Τώρα μόλις συνειδητοποίησα, ότι αν με διαβάζεις, δεν έχεις ιδέα για ποιο δίσκο μιλάω διότι το εξώφυλλο που βλέπεις παραπάνω είναι παντελώς αντιεμπορικόν αν και νοστιμότατο: Πρόκειται για το εξώφυλλο του δίσκου των Songs με τίτλο Songs. Ψάχτε τον. Εμένα έχει αρχίσει να κολλάει απάνω μου, έτσι όπως κολλάει το λιωμένο τυρί στην πίτσα...


YΓ. Οχι, δεν τα έχω χάσει τα μυαλά μου (ακόμη). Το θυμάμαι πολύ καλά ότι είχα ξαναποστάρει για τους Songs, κατά την πρώτη μου επαφή μαζί τους. Απλώς είναι πολύ καλοί και μάλλον θα τους φάει η μαρμάγκα (γαμώ τους Ανιμαλ Κολέκτιβ μου γαμώ, τα ίντι τρεντζ και τα αλτέρνατιβ χάιπ).

Είμαι χαζός εντέλει

Αν με ρωτούσες πριν από πέντε λεπτά ζει όχι ο βασιλιάς Αλεξανδρος αλλά ο Τζιλ Σκοτ Χερόν, θα σου έλεγα -όχι ως άλλη γοργόνα, αλλά με ύφος χιλίων καρδιναλίων και μουσικού ξερόλα- "ου ου ου, αυτός πάνε χρόνια τώρα που είναι μακαρίτης".
Μάλιστα αδελφέ. Τόσος και τέτοιος και τοιούτος βλαξ είμαι. Ευτυχώς όμως έχω τα κατάλληλα feeds. Τα οποία με ενημερώσανε ότι ο σπουδαίος καλλιτέχνης ζει έστω κι αν δεν βασιλεύει αλλά τουλάχιστον επιστρέφει, μετά από δεκατριάχρονη απουσία, με νέο αλμπουμ μέσα στο 2010. Μινγουάιλ, που λέμε κι εμείς οι μορφωμένοι, μπορείτε νομίμως να κατεβασετε ένα τραγουδάκι του φρεσκο απεδώ. Υπόψη βέβαια ότι πρόκειται για πορδή άσματος, διάρκειας μόλις 74 δευτερολέπτων: υποχθόνιοι γδούποι και μοχθηρό μουρμουρητό από τον καλλιτέχνη.

Ας θυμηθούμε το θρυλικό του άσμα:


Another glance at the future

Για πολλούς αλλά όχι απαραίτητα και το γράφοντα, ο επερχόμενος δίσκος των Midlake είναι απ' τους πλέον πολυαναμενόμενους (πολλούς πλεονασμούς νομίζω πως έκανα) του 2010. Φυσικά οι διαρροές έχουν ήδη αρχίσει. Τ' αποτέλεσμα, όπως μπορείτε να ακούσετε απ' το βίντεο που ακολουθεί είναι αρκούντως ικανοποιητικό. Αναμένουμε λοιπόν την κανονική κυκλοφορία του άλμπουμ...

Σάββατο, 19 Δεκεμβρίου 2009

White bread, mayonnaise and a glass of cold water



King Khan and the Shrines. Nai, moro mou. Γιέα μπέιμπι.

A glance at the future

Να δεις πώς το έγραφε το Sterogum; We've heard "Reprobate". We are excited.



Αυτό ακριβώς. Αναμένεται πλήρης δουλειά των Serena Maneesh μέσα στο 2010.

Παρασκευή, 18 Δεκεμβρίου 2009

Βραβείο καλύτερης ραστούμας 2009

Σε αυτό το σπλιτ ιπί των American Dollar με τους Arms and Sleepers. Μιλάμε για πολύ φεύγα φαση. Εν αναμονή του νέου άλμπουμ των American Dollar, μέσα στο 2010, για να κάνουμε και πάλι και πάλι κεφάλι βενζίνα και μπουκάλι.

Πέμπτη, 17 Δεκεμβρίου 2009

Yes, they will! (release a brand new album)

Κι είχα αρχίσει να ανησυχάω τρομερώς... Ιντα γίνονται ετούτα τα κοπέλια; Για τ' αλλα τα κοπέλια δε, τα σχετιζόμενα εντόνως με τους Silver Mt. Zion, τους Godspeed You Black Emperor, εξακολουθάω να ανησυχάω φοβερώς, διαρκά και ολοψύχως. Αλλά ας αρκεστάω προς το παράον στο νέο σινγκλάο των φοβεράο μάο μάο Silverάο Mtάο Zionάο, άο άο, χτυπάτε με κι ας πονάω...



Αντε, ήδη από τώρα ξέρω έναν από τους καλύτερους δίσκου του 2010: ο νέος άλμπούμης των Silver Mt. Zion. Πάτα κλικ πάνω στο μπάνερ, να ακούσεις τραγουδάκι, τι σου είναι η τεχνολογία ρε πούστη μου όμως ε; Πατάς τριγωνάκι, ακούς τραγουδάκι...

Ευχαριστούμε ω εταιρεία!
Και τι εταιρεία ε;
4ΑD and the minds in bars!





Τετάρτη, 16 Δεκεμβρίου 2009

Λίστες, ληστές, καπιταλιστές

Δύο όμορφα πράγματα που διάβασα σήμερα και θέλω να τα μοιραστώ με όποιον τύχει να περάσει απεδώ...
Γράφει μεταξύ άλλων ο -νομίζω αρκετά- γνωστός μουσικογραφιάς Simon Reynolds:



Και συμπληρωματικό ανάγνωσμα, απ' το Pop Matters:

The future of recorded music, I hope, belongs to microcommunities, small groups of friends who determine their own standards of importance (through listening rituals, what they play for each other in everyday life) and share them internally without needing to promote those standards online and proselytize. For these communities, it is all “best-of,” anything that is heard and remembered, that helps the group cohere, matters. Whether it had been released that year, or decade, or was promoted by the music industry or was a demo from a busker, or whatever, won’t matter. Taste can potentially be deindustrialized, and the critics will disappear into the multitude of voices.


Αν σου περισσεύουν δέκα λεπτά, κάνε ένα κόπο και διάβασε ολόκληρα τα άρθρα. Είναι, νομίζω, αρκετά ενδιαφέροντα.


Κατά τα λοιπά, θα ήθελα ο Αγιοβασίλης να μ' έκαμνε φέτος ένα δώρο: να μπορούσα να χορεύω έτσι:



Δευτέρα, 14 Δεκεμβρίου 2009

Κόλλημα

Συνεχείς ακροάσεις, λέμε. Χαχαχληχτικός δίσκος, τον οποίο μπορείς κι εσύ να κατεβάσεις δωρεάν και νομίμως απεδώ.

2 σε 1



Δεν ξέρω γιατί αλλά με αρέσει να τ' ακούω αυτά τα δύο μαζί. Saeta και Maps. Απ' τα φετινά τους άλμπουμ. Αρκετά καλά και τα δύο, νομίζω.

Βραβείο "μα τι μαλάκας είσαι βρε Πάνω..." 2009

Λοιπόν το βραβείο αυτό πάει σε μένα, όχι απλώς διότι ενδεχομένως ασκώ με τελειότητα την τέχνη του Do It Yourself σεξ, αλλά και διότι εδώ και λίγο καιρό που περιήλθε στα χέρια μου τ' αλμπουμ "Lego" των Orange End δεν είχα προσέξει ο ντοστογιεφσκικός ήρως, κοινώς κοινός ηλίθιος, ότι οι λεβένται είναι ελληνοπαίδαι... Βεβαίως ίσως και ενδεχομένως και μπορεί να είχον προσέξει την καταγωγήν τους εάν το άλμπουμ τους ετιτλουφορούτο "Λέγκω" και ουχί "Lego" κι εάν το όνόμά τους ήτο "Περτικάλι Τέλος!" -μπουχαχά εγελάσαμεν και πάλι με τον στόμαν ανοιχτόν και από τον κρύον επάγωσον τα σωθικά μας, η δε ψωλή μας ετσουτσούρωσεν και ζυμαροποιήθηκεν.
Ευγε, αρίστη μουσική και αισθητική. Ουδεμία σχέση με την αισθητική που διέπει τας παρουσιάσεις μου τελευταία.

Παρασκευή, 11 Δεκεμβρίου 2009

Βραβείο ξαφνικότερου ξεσπάσματος σε τραγούδι 2009
Α να χαθείς, με κοψοχόλιασες, παλιόπαιδο!

Στους Wye Oak. Σας εφιστώ την προσοχή ακριβώς με τη συμπλήρωση ενός λεπτού.

Βραβείο καλύτερου "τι κρίμα που δεν γεννηθήκαμε στις ΗΠΑ" συγκροτήματος 2009

Ετσι όπως στα λέω αδερφέ. Είσαι προπονητής ποδοσφαίρου ας πούμε κι έχεις την ατυχία να είσαι απ' το Εστορίλ της Πορτογαλίας. Ε, δεν θα γίνεις ποτέ αποδεχτός ως προπονητής: θα είσαι αιωνίως ο καρπουζάς απ' το Εστορίλ, όπως η Ντόρα η κόρη του αποστάτη και ο Σαλπιγγίδης χαμάλης στα ψαράδικα της Νορβηγίας. Εστω λοιπόν ότι είσαι απ' την Κοΐμπρα της Πορτογαλίας αλλά απ' τα σωθικά σου βγαίνουν νότες αμερικανοφολκικές, επιπέδου τουλάχιστον Γκραντ Λι Μπούφαλο, μη σου πω και Σαγιονάρας Σαμπίνο. Φευ, δεν είναι αρκετό για να γίνεις αποδεχτός ως σημαντικός. Τι κρίμα! Παραμένεις βλαχάκι απ' την Κοΐμπρα, γουαναμπί αμερικανάκι. Κι ας γράφεις τόσο ωραία τραγούδια σαν κι αυτό.



Σον Ράιλι και οι Σλόουράιντερζ.

Ποιος θυμάται τη σήμερον ημέρα την Τουίγκι; (ποιαν;)



Το ζήτημα είναι αν στο μέλλον θα θυμόμαστε και τους Τουίγκι Φροστμπάιτ, που στο διαδίχτυο κάποιοι ειδικότεροι από εμέ τους λανσάρουν ως post-pop (ήρθε η ώρα και της ποστ ποπ, μετά το ποστ ροκ, το ποστ μέταλ... Αλίμονό μας, αν προκύψει και ποστ χιπ χοπ... Ωραίο βιντεοκλίπ btw.

Πέμπτη, 10 Δεκεμβρίου 2009

Νέοι Πόρτισχεντ ρε μουνιά!

Portishead - Chase The Tear from Mintonfilm on Vimeo.



Δεν έχω να προσθέσω τίποτε. Λεφτομέρειαι εδώ. Συγγνώμη για τη βωμολοχία του τίτλου, ήτο μια προσπάθεια απομιμήσεως του κλασικού επιτοίχιου συνθήματος "Αγάπη ρε μουνιά".

Τετάρτη, 9 Δεκεμβρίου 2009

Φάλαιναι ελεύθεραι επαγγελματίαι

Freelance Whales



Στρίψε το γάρο
ξέχνα τη Λύτρα τη Μάρω
μη φας σούπα, έχουμε γλάρο
πάφα πούφα σα φουγάρο
κοίτα το φωτάκι πέρα στο φάρο
να περιμένεις θα 'ρθω να σε πάρω
με τ' άλογο πάνω στο κάρο.

(απ' την 345η, για την ώρα ανέκδοτη, ποιητική μου συλλογή: "Αεροβόλο στο Βόλο, γίδι στο Γαλαξίδι")

Κυριακή, 6 Δεκεμβρίου 2009

Στα πούπουλα σε έχω...


...αν και προβλέπεται να μην σ' αρεσουν (ναι σε εσένα μιλάω). Η αλήθεια ειναι οτι το ροκ της Αμερικής είναι ολίγον τι του -κολλεγιακού- κιλού. Αν το δουν λίγο πιο κουλτουρέ θα ψωνίσουν αρμένικα, θα γράψουν κανά τεστ στα μαθηματικά, θα βάλουν λίγο πυρηνική φυσική, κανά ουρλιαχτό κλπ. Έως εκει...

Μέσα σε όλα αυτα δύο μπάντες μου έχουν κάνει εντύπωση με την πρώτη. Η μία ειναι οι Fair to Midland και οι άλλοι οι Rishloo. Δεν ξέρω γιατί. Ίσως είναι κι αυτοί του κιλού. Ίσως όμως όχι. Υπάρχει μια δραματική γλύκα στον ήχο τους, μια ζεστασιά και μια ταπεινότητα.



http://www.myspace.com/rishloo

Αυτά.

Παρασκευή, 4 Δεκεμβρίου 2009

Είδες οι Δανοί;

Δανοί, κακομούτσουνοι (ελπίζουν μόνο να μην γνωρίζουν τηn ελληνικήν και διαβάσουν αυτό που μόλις έγραψα), παίζουν ωστόσο -ανέλπιστα- μουσικάρες. Το όνομά τους μάλιστα, Kitty Wu, προτού επισκεφτώ το myspace τους, με παρέπεμπε σε κάνα γκομενάκι και τρέχανε τα σάλια μου εκ των προτέρων, βέβαια μετά είδα τις καραμουτσουνάρες τους κι έτρεχα να βρω σφουγγαρίστρα να μαζεψω το σιέλο μου... Αλλά η μουσική... ααα... η μουσική τους! Μουσική-γκομενάκι, να σου τρέχουν τα σάλια, λιγούρη, σεξιστή, ακριδοψώλη, πρωκτοδιευρυμένε (πόσο πιο κάτω θα ρίξω το επίπεδο; πόόόσο;) ΠανωΚ. Ορίστε κι ένα τραγουδάκι τους. Εξαιρετικό.

Πέμπτη, 3 Δεκεμβρίου 2009

Βραβείο "μη με ξεχνάς, μη με προσπερνάς που είμαι ταπεινό γκρουπάκι"

Το σπίτι του Φοίβου με τις εξισώσεις κεριών, κεριά και λιβάνια

Οι βαρεμένοι μουσικόφιλοι κάνουν πολλές ηλίθιες και χωρίς λόγο ύπαρξης ερωτήσεις. Μία απ’ αυτές: Ποιο είναι το αγαπημένο σου άλμπουμ όλων των εποχών;
Σήμερα που καθόμουν με την πάρτη μου στη στάση του λεωφορείου και τα λέγαμε, έθεσα για πολλοστή φορά στην πάρτη μου αυτήν την ερώτηση. Κι η πάρτη μου μού απήντησε ως εξής: Κοίτα να δεις, καλέ μου εαυτέ, η απάντηση στην ερώτησή σου ποικίλλει ανάλογα με τη διάθεση, όχι την ψυχολογική, αλλά με το τι εντύπωση θέλω να δημιουργήσω στον ερωτώντα με την απάντηση που θα του δώσω, τουτέστιν και φερειπείν και για παράδειγμα, αν θέλω να το παίξω κλασικούρας, κοινά αποδεκτός αλλά και με γνώση μουσικόφιλος, θα απαντούσα το Ζίγκι Στάρνταστ του Μπάουη, αν ήθελα να το παίξω indie kid θα έλεγα το ok Computer των Ραδιονχεντ, σε φάση indie kid-indie blogger θα απαντούσα το Boxer των National, σε φάση πανκ θα έλεγα το “London Calling” των Κλας (και μύρισε), αλλά θα μπορούσα να απαντήσω και κάτι κάπως απρόσμενο όπως το holy bible των manics, ή κάτι ακόμη πιο απρόσμενο όπως το “Ta tragoudia tis xaroulas” Μάνος Λοΐζος – Χαρούλα Αλεξίου



ή κάτι τρελά ψαγμένο πχ Dr Phibes and the house of wax equations – Whirlpool (τρελό ψέμα, ειδικά αυτό το τελευταίο, μόνο για μούρη θα έδινα τέτοια απάντηση…).
Ωστόσο η πάσα αλήθεια είναι, όσο κι αν αγαπάω τα προαναφερθέντα άλμπουμ, ακόμη και το Dr Phibes and the house of wax equations – Whirlpool, που το κέρδισα σε ένα ραδιοφωνικό διαγωνισμό, σε βινύλιο παρακαλώ, ότι το αγαπημένο μου άλμπουμ όλων των εποχών ήταν, είναι και θα είναι και το λέω κατά πάσα πιθανότητα με τη μεγίστη σιγουριά, το Achtung Baby των U2, αγορασμένο σε βινύλιο, απ’ τον «Ηχο» (γωνία Σβώλου με Γούναρη, δίπλα από κεί που σήμερα είναι ένα μαγαζί με τατού, ή μήπως το μαγαζί με τα τατού αντικατέστησε τον «Ηχο»;), δρχ. 3.300, παρακαλώ, με λήστεψαν κανονικά, αλλά χαλάλι τους: μέχρι και του στίχους μεταφρασμένους στα ελληνικά έχει μέσα –και μιλάμε και για γαμώ τους στίχους, αλλά και για γαμώ τις μουσικές. Και το καλό είναι ότι ο δίσκος αυτός ναι μεν έχει ένα κοινό ήχο (ένα ελαφρώς μεταβιομηχανικό γκρίζο… απαπαπα πώς το γράφω έτσι η πουτάνα;) αλλά δεν αναδύει ένα μόνο συναίσθημα, όπως πολλοί δίσκοι λανθασμένα επιλέγουν να κάνουν στις μέρες μας και αναδύουν είτε μόνο θυμό, είτε μόνο μελαγχολία, είτε μόνο χαρά, είτε μόνο σεξουαλική στέρηση κτλ.
Όχι φίλες μου. T’ Αchtung baby τα έχει όλα, τα κάνει όλα, είναι η Λόλα να ένα μήλο και συμφέρει. Βασικότερο χαρακτηριστικό του και νομίζω εξεπιτούτου πεπραγμένη μαγκιά του συγκροτήματος ότι το tracklist του δίσκου σχηματίζει ζευγαράκια (άχουτο πώς τα λέει: το πόδι σου βρομάει άλλαξέ το…): Δηλαδή το πρώτο τραγούδι της πρώτης πλευράς (έξι τραγούδια σε κάθε πλευρά) είναι ανάλογο ηχητικά του πρώτου τραγουδιού της δεύτερης πλευράς και ούτω καθεξής: ας πούμε το περίφημο One, τρίτο τραγούδι της μιας πλευράς, ζευγαρώνει τέλεια με το τρίτο της άλλης, το trying to throw your arms around the world, ομοίως και οι πιο γκρούβι, μπιτάτες, σχεδόν ανατολίτικες στιγμές του δίσκου είναι τα δεύτερα τραγούδια της ά και β’ πλευράς, Mysterious Ways και Even better than the real thing, δύο τραγούδια που διαδεχονται το καθένα τα πλέον σκληρά και βιομηχανικά τραγούδια του άλμπουμ, τα The Fly και Zoo Station, εναρκτήρια της κάθε πλευράς του δίσκου.
Ουφ, κουράστηκα και έχω και δουλειά. Αρκεί.



Και για να δεις πόσο τρελά ψαγμένος είμαι, ορίστε κι ο Dr Phibes που έλεγα πιο πάνω...


Τετάρτη, 2 Δεκεμβρίου 2009

Μια κυνική ομολογία...

Everything is Made in China


http://www.myspace.com/playreunion

Βραβείο σταθερότερης σταθερής και μάλιστα πολύ μεγάλης αξίας 2009

Σονικ Γιουθ. Sonic Youth. Είναι ταυτόχρονα σαν τ' αποσμητικό σου (δεν σε εγκαταλείπει ποτέ) και σαν τη σοκαλάτα... τάδε (ποτέ δεν ξεχνάμε ό,τι αγαπάμε από μικροί...).
Η δισκάρα τους ήταν -και φέτος- δισκάρα. Η συνταγή ίδια. Ιδια και συναρπαστική.
Το μόνο που αλλάζει με το πέρασμα των χρόνων είναι η Κιμ Γκόρντον. Νομίζω πως όσο μεγαλώνει (νομίζω πως είναι 55 πατημένα) ομορφαίνει. Και το λέω χωρίς να είμαι κάνας μιλφάκιας. Εχω την εντύπωση πως μεσήλικη πλέον ομοιάζει τρομερά με την Τζέιμι Λι Κέρτις στα νιάτα της. Τεσπά. Ακούστε και δείτε και απολαύστε, ηχητικά και οπτικά, τους Σόνικ Γιουθ. Την Κιμ Γκόρντον. Αξίες σταθερές, αναλλοίωτες μέσα στο χρόνο.



Αχ Κιμ...

Μεμοριζ

Ολοι λίγο πολύ θυμόμαστε την πρώτη μας κασέτα (το κόκκινο άλμπουμ των Μπιτλζ για μένα), το πρώτο βινύλιο (Τομ Πέτι), το πρώτο σιντί (το Honey's dead των Jesus...). Θυμόμαστε άραγε όμως όλοι το πρώτο μας αντιγραμμένο σιντί; Σήμερα, σκοτώνοντας χρόνο, διασκεδάζοντας την ανία μου (αλήθεια, αυτό το διασκεδάζω βγαίνει απ' το ρήμα σκεδάννυμι που σημαίνει διασκορπίζω, τσ τσ, πόσα νομίζω ότι ξέρω ο μπιπ;), είδα ένα ειδησάριο στο στερεογκαμ, για τον Στίβ Μέησον. Ποιοοοοοον; θα μου πείτε και μετά θα αναρωτηθείτε αν αναφέρομαι στον συμπαθητικό κυνικό πρωταγωνιστή της Σάντας Μπάρμπαρας (αντίπαλου δέους της Τόλμης και Γοητείας -είναι οι επιλογές που κάνουμε στα δίπολα που μας χαρακτηρίζουν: Σάντα Μπάρμπαρα-Τόλμη και Γοητεία, Μαγκάιβερ-Ιππότης της Ασφάλτου, Εκο εντ δε Μπάνιμεν - Σμίθζ, Αριστερά - Δεξιά, Ναπολιτέν - Καρμπονάρα...).
Τεσπά, και ενηγουέη, δεν αναφέρομαι σε κατιτίς τηλεοπτικό, αλλά σε κάτι μουσικό.
Ο Στίβ Μέησον είναι εις εκ των Μπίτα Μπαντ (Beta Band βρε). Ενα απ' αυτά τα "αφανή" αλλά κατ' εμέ λίαν επιδραστικά συγκροτήματα, που ήρθαν, είδαν, απόειδαν και απήλθαν. Μετά δημιουργήθηκε ένα ολόκληρο νεφέλωμα συγκροτημάτων που σχετίζονται με αυτούς (King Biscuit Time, The Aliens, Black Affair, Lone Pigeon, The Roman Noseband).
Το 3 eps των beta band ήταν το πρώτο μου αντιγραμμένο σιντί. Καταχρηστικά βέβαια το λέμε αυτό, διότι θα μπορούσε να πω ότι ήταν και το τρίτο, καθότι ο χασισάκης συμφοιτητής που μου τ' αντέγραψε μού αντέγραψε τρία μαζί: το 3 eps, το siamese dream των Smashing Pumpkins και ένα ακόμη που δεν θυμάμαι σίγουρα αν ήταν κάποιο των Red Snapper ή των Arab Strap.
Ο σινεμάς και δη (συγκεκριμένα βρε) το Χάι Φιντέλιτι του Φρίαρζ απαθανάτισαν σε μια υπέροχη σκηνή τη μαγεία της μουσικής των Μπίτα Μπαντ.

Απ' το 3 eps ορίστε ένα πέρσοναλ αγαπημένο, το Needles in my Eyes.



Ακολούθως το All come down, του Steve Mason, το οποίο μπορείτε να κατεβάσετε κιόλας απ' το Στέρεογκαμ ακολουθώντας το σχετικο λινκ που υπάρχει πιο πάνω.


Βραβείο "είμαστε και γαμώ τους ροκάδες" 2009

Ετούτο το βραβείο πάει στο συγκρότημα Αλβέρτα Σταυρίδου, Alberta Cross, για τους αγγλόφωνους επισκέφται του ιστολογίου. Δεν έχω αποφασίσει ακόμη αν με αρέσουν. Μάλλον δεν είμαι ούτε και γαμώ ούτε και ροκάς. Νομίζω πως με χαλάει η φωνή του τραγουδιστή. Μπορεί και όχι. Το εναρχτήριο ριφάκι με αρέσει. Η φωνή με χαλάει, μάλλον. Δεν ξέρω. Χου κερζ ούτως ή άλλως; (ποπο, θεόστραβα ξύπνησα σήμερα...)


Πρωινή κατσουφιά

Κακό πράγμα να ξυπνάς στραβά. Σε τέτοιες περιπτώσεις δεν έχεις καμιά διάθεση να κάνεις "ανάρτηση-παρουσίαση". Δεν γαμείς ωστόσο (ούτε για ψάρεμα πηγαίνεις...): Αυτό είναι ένα καινούργιο τραγουδάκι του rjd2. Λεφτομέρειαι και το ίδιο το mp3 αυτοπροσώπως μπορείτε να βρείτε στο στερεογκαμ. Τραβάτε κατά κει, τι κάνετε εδώ;

Τρίτη, 1 Δεκεμβρίου 2009

Analyzing how the "Blast From the Past" thing works

Εντάξει το σπικάρω φαρσί και τρέλα με κορδέλα τ' αγγλικό και θέλω να εξπλεηνίσω για το μπέτερ αντερστάντμεντ το γιορζ τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί ο χιούμαν και συκεκριμένα ο δικός ο μπρέην (ναι έχω και τέτοιον, σούπερ μοντελο, καμμένο όβερ εντ όβερ εγκέν εντ ριμπορν απ' τα άσιζ του, όχι από τους κώλους αλλά από τις στάχτες του, όπως το πουλί, ξέρετε ποιο πουλί, όχι αυτό που πάει πακέτο με τον κώλο αλλά το άλλο το κωλόπουλο της Χούντας, κλειστε την παρένθεση, μάλιστα στις διαταγές σας κύριε στρατηγέ!).
Ο σκοπός ετούτης της φλυαρίας, πέρα απ' το να περάσει λίγο η ώρα και να έρθει η ώρα να φάω (συνειρμικά τώρα, μάλλον επηρεασμένος απ' την αναφορά στη λέξη πουλί, θέλω να φάω ένα λουκάνικο καραμανλίδικο που πήρα το Σάββατο απ' το ντελικατέσεν του Κοσμά -λέτε σε λίγα χρόνια να υπάρχουν και λουκάνικα σαμαρικά;), είναι να σας εξηγήσω πώς μου έρχονται τα blast from the past. Tι occurs δηλαδή ενίοτε και καποιες φορές και from time του τάιμ και θυμάμαι κάτι παλιά και ξεχασμένα απ' το θεό και τους δημιουργούς τους τραγούδια.
Σήμερον ας πούμε, που ένας μεγάλος αριθμός μπλογκζ ξεκινουν να ψηφίζουν τα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς -αλλά και της δεκαετίας- στο μπλογκ του Kapetank υπάρχει αυτή εδώ η ανάρτηση. Ενα τραγούδι που άκουσα στην ανάρτηση αυτή, στην οποία θα δείτε έχω αφήσει και σχετικό σχόλιο, μου θύμισε το upwards to 45 degrees του Julian Cope. Ποιο όμως είναι τ' αγαπημένο μου τραγούδι του Julian Cope, το οποίο έσπευσα ευθύς αμέσως να ακούσω, όχι μόνο μια, αλλά δυο και τρεις φορές -είπαμε, είμαι χασομέρης και επιθυμώ να περάσει η ώρα, να φάω το λουκάνικο και μετά να πάω εις τη δουλειά να μου χώσουν κι εκεί το εργασιακό λυοκάνικο εις τον πισινόν, να τ' ευχαριστηθώ, όπως κάθε μέρα, όλη μέρα, μια ατέλειωτη συνουσια η ζωή, τι ηδονή, τι ηδονή!

Κυρίες και κύριοι, o Julian Cope στο Fear Loves this Place (ένα τραγούδι με φοβερούς στίχους), απ' την δισκάρα του Jehovahkill, όπου υπάρχει και το προαναφερθέν Upwards to 45 degrees.

Πανα-γιό!-της Καταναλωτής

Εντάξει, εντάξει, μέσα σε όλα, σε όλα λέμε ναι, και στην πειρατεία, και στο DIY, και στο αντιεμπορευματικό, και στην αυτοοργάνωση. Και δεν τσιμπάμε λέμε ρε ούτε στα κόλπα του μάρκετιγκ, δεν προσκυνούμε τις μεγάλες εταιρείες και είμεθα και άμα λάχει και ψυλλιασμένοι ενάντια στα σούπερμεγάλα ονόματα της μουσικής σκηνής, και γενικώς δεν χάφτουμε μύγες, δεν είμαστε ούτε ψάρια ούτε ψαράδες, δεν χαμπαριάζουμε από σπέσιαλ εντίσιον εκδόσεις και επανακυκλοφορίες και γενικώς είμεθα αλεξίσφαιροι στα τερτίπια του καπιταλισμού, του καταναλωτισμού, της αγοράς, και των γραβατωμένων γκόλντεν μπόηζ των μεγάλων δισκογραφικών εταιρειών... Εντούτοις μπορεί κανείς να μου πει (πέρα απ' το προφανες: γιατί είσαι μαλάκας!) γιατί κόντεψα να βάλω τα κλάματα και δεν μπορω να ξεκολλήσω απ' αυτό το δίλεπτο τρέηλερ (φουλ στόρι, που λένε και στην πατρίδα της Μπριτ Ποπ εδώ πέρα).



ακόμη και όταν βαριέσαι επί σκηνής, όταν το τραγούδι είναι πανέμορφο αρκεί: